Wij doen niet aan gezondheidszorg

Ik heb wat met de Zorg, maar ironisch genoeg heb ik zelden een zorginstelling van binnen gezien. Ik kan me voorstellen dat je daar een mening over hebt, dat mag best. Om de dagelijkse praktijk van dichtbij te ervaren heb ik mezelf dan ook ten doel gesteld om op korte termijn binnen verschillende disciplines in een aantal zorginstellingen mee te lopen.

Vandaag was ik te gast bij een polikliniek in een klinisch ziekenhuis. Op weg naar de hoofdgang passeerde ik meerdere bordjes met 'Dit is een rookvrije zone', waar een man, zittend in een rolstoel zonder benen, een sigaretje zat te roken. Een schrijnend en veelzeggend beeld, dat ik niet makkelijk los kon laten.

Eenmaal binnen zocht ik naar wat te eten. Benieuwd wat ik daar zou aantreffen liep ik een winkeltje binnen, langs een man die zat te genieten van een broodje kroket. Naast een muur vol zoetigheid vond ik een schaal fruit. Met een appel liep ik terug naar de toonbank. “Zo, gezond zeg..!”, zei de baliemedewerkster.

In de gang naar de poli liep ik langs een banner, waarop stond: 'lijfstijl gezondheidsmarkt', met o.a. workshops mindfullness en yoga. Mijn hart maakte een sprongetje en enthousiast maakte ik een foto, waarop een ouder stel gebiologeerd omkeek en wat tegen elkaar mompelde.

Hartelijk werd ik ontvangen door het afdelingshoofd. Een enorm bevlogen leidinggevende, die de passie voor de Zorg en zijn vak verstaat. Een boeiend gesprek volgde, over het reilen en zeilen op zijn afdeling, zijn visie op Lean in de zorg en het verbinden van mensen, de volgens hem grootste uitdagingen in de Zorg en de 'facts of life' die dat belemmeren.

Met een oprecht gepassioneerde medewerker mocht ik meekijken met twee long-onderzoeken. Waarvan een vriendelijk 16 jarig Moslim meisje die astma heeft, en op half jaarlijkse controle kwam. De rest van haar leven aan de medicijnen en puffer. “Waar komt haar astma eigenlijk door?” vroeg ik nieuwsgierig aan de verpleger. "Ja, daar word je mee geboren", werd mij verteld. "Ooh ja..?", zei ik zo neutraal mogelijk. "Ja, en hoe dat komt dat moeten de dokters uitzoeken". Bedenkelijk stemde ik in.   

Tijdens de verdere rondleiding werd ik voorgesteld aan een collega: Dit is Rob, iemand die zich buitengewoon interesseert in de gezondheidszorg. "Nou, wij doen niet aan gezondheidszorg", zegt de beste man op een serieuze toon. "Oh, vertel, wat doen jullie dan wel, vraag ik." "Wij managen", geeft hij aan. "En wat managen jullie dan?" vraag ik door. "Wij proberen de patiënten tevreden te houden."

Een intrigerende dialoog, van slechts 6 zinnen, herhaalt zich nog meerdere malen door mijn hoofd. Wat zeggen deze paar zinnen toch allemaal? 

Rob van DrunenComment