Ik leef al 30 jaar! Een ode aan het leven.

Een druilerige donderdagmiddag. Ik zit te lunchen in ‘The Butchers Daughters’ gelegen in downtown Manhattan New York. Ik ben vandaag 30 geworden.

In de zomer vierde mijn zusje haar verjaardag. De gebruikelijke zondagmiddag bijeenkomst met familie en buren waarbij we in een kringetje zitten. De ogenschijnlijke gezelligheid viert hoogtij. Terwijl ik naderhand, keer op keer wordt overmeesterd door een diep gevoel van leegte. Is dit het nou? Is dit nou wat we delen tot het einde der tijd, zeg ik hevig snikkend tegen mijn vriendin. Hier heb ik dit jaar geen zin in, dacht ik. En de volgende dag besloot ik: dit jaar sla ik mijn verjaardag over en ik ga iets doen wat ik zelf heel graag wil. Op mijn wishlist stond al langere een bezoek aan een van mijn beste vrienden in New York. De keuze was snel gemaakt.

De beslissing om af te wijken van de (impliciete) verwachtingen heeft direct impact op het familiesysteem. Met als gevolg een gevoel van afwijzing en stil protest tegen mijn keuze en behoefte aan de andere kant van de lijn. Het kind in mij herinnert dit zich maar al te goed. Auw! Dat verklaart waarschijnlijk ook waarom ik op het moment van besluiten ook uit contact ging met de rest van mijn omgeving. Hetgeen ik me pas realiseerde toen ik een paar dagen in New York was.

Toen ik gister in Dublin door de Amerikaanse douane ging bleek dat ik onvoldoende voorbereid was. Waar mijn visum (esta) was. Mijn wat? Je hebt een visum nodig om de VS in te gaan. Echt? Ik had geen idee. Mijn papieren werden ingenomen en moest meekomen. Terwijl mijn vlucht 1.5 uur later zou vertrekken. Ik zat tegenover een gezin waarvan de baby niet door mocht naar de VS omdat hij nog geen papieren had. Ze moesten allemaal terug óf gescheiden verder.

Of ik een laptop bij me had die verbonden was met het internet. Ja dat had ik en klapte hem open. Terwijl de douanier meekeek plopte linksboven in het scherm de google chat berichtjes binnen. Digitaal stond ik in verbinding met de hele wereld. Fysiek kon ik letterlijk geen kant op en werd mijn leven beheerst. Een bizar besef. Zo moeten mensen in Noord-Korea zich ook voelen. Opgelucht mocht ik eindelijk verder. Het gezin bleef huilend achter.

Terwijl ik, eenmaal aangekomen in New York, stond te wachten op mijn koffer, belde mijn zusje: “Gefeliciteerd!”. Enigszins overvallen door het besef dat het in Nederland al 24:00u, realiseerde ik me dat ik dus al jarig was. Terwijl ik in New York nog bijna 6 uur te gaan had. Een rare gewaarwording dat een absoluut moment als ‘jarig’ zijn dus eigenlijk niet bestaat, net zoals tijd. Aan de telefoon probeerde ik deze ervaring te delen met mijn vader, maar dat landde niet helemaal. Vervolgens belde ik Tim: “vriend, ik ben er!” en probeerde het nog een keer. “Ja mooi, ik vraag me ook altijd af of jij eigenlijk wel bestaat?” grapte hij.

Ironisch genoeg zegt deze vraag veel over waarom ik mijn verjaardag dit jaar eigenlijk niet wilde vieren. Op je verjaardag vier je het moment dat je geboren werd. 12 november 1985, in mijn geval. Voor het kleine wezentje dat ik toen was, is dat alles behalve een feestelijk moment geweest. De wereld waar ik terecht kwam was in mijn beleving maar een vreselijke en gevaarlijke plek waar ik eigenlijk liever niet was, vol met onrecht en geweld. Om dat moment gewoontegetrouw weer te vieren, voelde dit jaar niet goed.

Maar het leven is wel het vieren waard. Want nu ik eenmaal op deze wereld ben, wil ik er ook het mooiste van maken én er van genieten. En dat heb ik gedaan. 5 dagen lang ben ik van de ene ervaring in de andere gestort. Van een bezoek aan het gapende gat in de stad dat 9/11 memorial heet tot een herdenking van de aanslagen in Parijs in Manhattan park, van een wandeling langs de graffiti kunstwerken van The Bushwick Collective in Brooklyn tot hardlopend door een zonnig park, van een (hipster) fietstocht door Joodse wijken tot een bezoek aan een lokale whiskey stokerij, van een culinaire Sushi sensatie tot verrukkelijke nachtelijke taco’s, en van deelname aan een interactief en sensueel toneelstuk ‘Sleep No More’ tot een spontaan bezoek aan een underground feest met DJ John Hopkins.

5 dagen lang genieten. Een ode aan het leven en een ode aan ware vriendschap. En ja, ik leef al 30 jaar!

Rob van Drunen1 Comment