Ik ben een hoer van het leven

“En je neukt met alles en iedereen”, zegt ze tegen mij.

Ik ben al 1,5 maand op reis door Colombia en zit in de bus naar Barranquilla, 360 dagen lang een hardwerkende havenstad aan de Caribische kust. Maar voor 5 dagen het toneel van hét -na Rio de Janeiro- grootste Carnavalsfeest van Zuid Amerika. Dat wil ik wel meemaken.

Een virtueel uitstapje op het internet

Terwijl de bus om de havenklap stopt om nieuwe passagiers of frisdrank/snoepverkopers binnen te laten open ik mijn e-mail op mijn telefoon. Ik open een mail van Tim, een vriend en mijn zakenpartner waarmee ik The Therapy Club heb opgericht. In de mail staat alleen een link naar een artikel: 'It’s Hip to Be Sober'. Het artikel beschrijft de opkomst van allerlei hippe gelegenheden waarbij mensen samenkomen, voor en na werktijd, zij het om te relaxen of te dansen. Ontstaan vanuit een toenemende behoefte aan het maken van echt contact met anderen en een meer ‘mindful leven’.

Daarna lees ik een 'blogpost van James Colquhoun' (maker van de film ‘Food Matters’), over zijn ontmoeting met de proftennisser Novak Djokovic. Meer specifiek over Novak’s dagelijkse ritme (met yoga & meditatie) en eetgewoonte bestaande uit groenten, bonen, fruit, noten, zaden, kikkererwten en linzen (vrij van gluten, melk en suikerhoudende producten).

Beide artikelen inspireren me en raken iets in mijn eigen (gewenste) levensstijl. Tot dat moment niet meer dan twee eenvoudige artikelen. No big deal zou je zeggen.

Terug naar de weg

Na een taxirit van een half uur komen we aan op de plek van bestemming. Via Airbnb hebben we een appartement geboekt in Puerto Colombia, een rustig buitenstadje van Barranquilla. Na een snelle douche besluiten we om boodschappen te gaan doen. Samen springen we achterop een motor die ons voor €0,60 afzet bij de supermarkt, terwijl we tot onze eigen stomme verbazing langs een aantal leuke restaurantjes rijden. Een schril contrast met de lelijke stad zelf. Waar zijn we in hemelsnaam beland, roep ik in de wind.     

De supermarkt, niets is wat het lijkt

Vol enthousiasme begin ik allerlei groenten (‘eindelijk groenten!’ denk ik) in te slaan. Nadat ik een grote tas aan boodschappen heb afgerekend volgt een confrontatie met mijn vriendin, die alleen van plan was om een ontbijtje voor morgenvroeg te halen. Wat doe je? “Nou, lekker om te koken toch”. Ik kom hier om te feesten, niet om in de keuken te staan, zegt ze boos. Ja shit, dat is waar, ik ook. Wat doe ik dan hier in hemelsnaam met een tas vol selderij, wortel, avocado en maisbrood?

Even verdwijn ik in het niets

Plotseling overvalt mij een allesoverheersend ‘ik weet het niet' gevoel’: wie ik ben, wat ik hier doe en wat ik eigenlijk wil. Zonder iets te zeggen lopen we terug naar het appartement. Ondanks dat het al laat is, is het nog snikheet op straat. Als ik weer een beetje ben bijgekomen, leg ik mijn vriendin uit wat er gebeurt in mij. Althans, dat probeer ik. Zo goed en kwaad als het gaat. Ik vertel haar over de twee artikelen die ik heb gelezen, en al pratende word ik bewust van wat zoiets -ogenschijnlijk onschuldigs- met me heeft gedaan.

Zodra ik iets lees of zie, dat mij raakt en met mijn authentieke zelf resoneert, ga ik daar onbewust al (meer) naar handelen. Daarmee ga ik volledig voorbij aan mijn authentieke behoefte in het moment en wijs op dat moment mezelf af. En in contact met anderen, in dit geval mijn vriendin, wijs ik ook haar en datgene wat wij samen delen, af.

Het raakt bij mijn vriendin verdriet en boosheid. “Je bent een hoer van het leven. En je neukt met alles en iedereen” zegt ze trefzeker. Met vochtige oogjes schieten we samen een beetje in de lach. “Dat is waar”, zeg ik. 

Op mijn meest kwetsbaarst leg ik uit dat ik vaker dan eens het gevoel heb dat ik het leven van iemand anders leef. Zo heb ik in mijn eerste levensjaren ook overmatig naar de (onbewuste) behoeftes van anderen moeten leven. Hierdoor heb ik geen stevige basis ontwikkeld van waaruit ik heb leren voelen wat mijn eigen behoeften zijn en daar ook naar kunnen handelen.

Toeval of niet

De volgende dag, terwijl de schrik nog steeds een beetje in mijn systeem zit en ik in de zon zit bij een strandclub, schrijf ik deze blogpost af. Zo, nu is het klaar. Ik klap mijn schrijfboekje dicht, en wenk de strandverkoper en ober. Ik bestel een Corona, koop een sigaret en zakje pinda’s. Op dat moment, toeval of niet, komt er een jongen naar ons toelopen en begint een gesprekje. Hij geeft ons zijn ‘whatsapp’ (dat is Colombiaans voor telefoonnummer) en nodigt ons uit om morgen mee te gaan naar Carnaval. Het is nu inderdaad tijd om te feesten. Op de (voor mij) meest platte en bewust onbewuste manier mogelijk.

En voordat hij terugloopt naar zijn vrienden wens hij ons nog ruimhartelijk toe: “I hope you will enjoy Colombia!”

Rob van Drunen2 Comments