Hoop, door de ogen van de ander

Sinds 3 dagen ben ik op Ibiza, in afwachting van een paar vrienden die vanavond uit Nederland overkomen. Morgen schepen we in op een prachtig 17 meter zeilschip, Swan 53, om in één week dit prachtige eiland rond te zeilen. Afgelopen dagen verkeer ik in de gebruikelijke dualiteit tussen graag even op mezelf zijn, maar daar toch niet in kunnen ontspannen.

Overal waar ik ga, gaat mijn schrijfboekje mee. Voor het geval dat. Met rasse schreden verslind ik het net uitgekomen boek 'Brieven van Ziel deel III' van Chantal van den Brink. Dat is maar goed ook, want het is niet echt geschikt leesvoer voor wanneer we met 4 mannen onder elkaar zijn. Haar autobiografische boeken herinneren mij aan wie ik ben en geven mij inspiratie voor mijn eigen pad van bewustwording en herstel. Een levens-echt cadeau.

Het schrijfboekje daarentegen blijft angstvalling leeg. Alleen de intentie voor deze dagen in Ibiza is op papier beland: dieper in contact komen met wat en hoe ik wil schrijven. Maar vooralsnog stroomt er helemaal niks.

Vanuit het terras van mijn logeerplek kijk ik uit over de prachtige baai van Portinatx. Ik krijg een appje van mijn vriendin. Ze heeft een interessant aanbod gekregen via LinkedIn van een succesvolle buitenlandse onderneming in duurzame en natuurlijke verzorgingsproducten en supplementen. Omdat ze zo'n fijn eerlijk en open profiel heeft. Die ik nota bene voor haar heb geschreven. Blij voor haar, confronteert dit mij met het feit dat mijn eigen boodschap naar buiten nog niet is afgestemd op mijn innerlijke verlangen. Voor mezelf, durf ik dat nog niet. Bij mij blijven nog steeds de saaie en onpersoonlijke commerciële of consultancy kansen met enige regelmaat terugkeren. Het oude brokkelt langzaam af en is niet meer. Het nieuwe kent nog geen vorm.   

In een impuls sta ik op, doe de deur achter me dicht, en loop richting het imposante rotswerk achter de baai. Terwijl het miezert én de zon schijnt klauter ik over de rotsen. Als een padvinder op zoek naar een vers voetspoor. Op het uiterste puntje, in de schaduw onder een uitstekend rotsblok ga ik zitten. Ik kijk om de heen, lichtelijk opgewonden en alert tegelijkertijd, zoals Morgen Freeman in de film Shawshank Redemption wanneer hij het onder de stenen verstopte schatkistje openmaakt. Dan zie ik een slipper liggen en wat katoenen doeken. Godverdomme denk ik, hoe kunnen mensen hier nu zo'n troep achterlaten, en sta op om te kijken. Dan zie ik een gestalte liggen...verdomd daar woont iemand! Twee pannen en een provisorische BBQ verraden zijn verblijf.  Even schrik ik, en denk: 'ik mag hier niet zijn, dit is van hem, ik moet hier weg'. Dan realiseer ik me, dat ik niet voor niets precies daar ben gaan zitten. Ik ga weer zitten waar ik zat, en er komt een diepe ontspanning over me heen. Ik herken mezelf, in deze man. Diep van binnen herinner ik mij dat ik ook compleet vrij ben, vrij van verwachtingen en oordelen van buitenaf. Deze spiegel van waar ik zo naar verlang geeft me evenveel energie als dat het me ontroerd en mijn pen begint zich als vanzelf over het papier te bewegen.   

Rob van DrunenComment