LEEF-'NS-ECHT VERSLAG>>>

"PLEASE FASTEN YOUR SEATBELTS..!"

De turbulentie zette in na terugkomst uit Ghana, eind februari 2014. Twee maanden lang verbleef ik in de hoofdstad Accra en deed onderzoek, met name in de sloppenwijken, voor een sociale start-up in micropensioenen. Mijn stemming en aanpak liet zich omschrijven als doortastend en avontuurlijk. Terug in Nederland zakte ik meteen al een beetje in de put. Dat dit een patroon was, na terugkomst van een verre reis, werd ik een jaar later in gesprek met een psychotherapeut aan herinnerd.

De levenslust maakte plaats voor twijfel en onzekerheid. Dagelijks ging ik naar bed en stond ik op met de vraag: “Wat wil ik nou (écht)?” Pas ruim een jaar later kwam ik er achter dat de werkelijke vraag was: ‘Wie ben ik nou (écht)?’

KUNDALINI YOGA DETOX

In april begon ik aan een 10 daagse Kundalini yoga detox programma. Dagelijks om 6:30u begonnen we de dag met yoga oefeningen (Kriya’s) en meditaties, gericht op het ontgiften van de lever en nieren. Ter ondersteuning hiervan aten we volgens een Ayurvedisch voorjaarsdieet. Naarmate de dagen vorderden trad er vermoeidheid op in mijn lijf. Tegen het einde van de week was ik werkelijk doodmoe. "Heel normaal bij een detox. Je lichaam krijgt de kans zich gezonder en energieker te herstellen", werd mij verteld. Ik kon niet wachten! Geduldig wachtte ik af. Tevergeefs.

Jarenlang opgespaarde en onderdrukte vermoeidheid zag eindelijk kans om te ontsnappen. En het magazijn waar de vermoeidheid lag opgeslagen was twee jaar later nog steeds niet leeg. Ondanks de vermoeidheid pakte ik mijn gewoonte van 2 tot 3 keer per week intensief sporten weer op. Mijn hoofd vertelde mijn lichaam (nog) wat te doen. Ik deed push-ups, burpees, squats en trok sprintjes. Natuurlijk net iets sneller dan de rest. Terwijl ik dood en doodmoe was.

KARAKTERSTRUCTUREN EN ONTWIKKELINGSTRAUMA

In dezelfde periode begon ik met de opleiding Levenstherapie (energetische lichaamsgerichte psychotherapie) aan School of Life. Een omgeving waar ik me net zo thuis voelde als dat deze vreemd voor me was. Thuis vanuit het verlangen om op een dieper niveau contact te maken met mezelf en anderen. Nieuw in vergelijking tot de zakelijke, met name rationele omgeving, die ik gewend was. Het eerste jaar stond in het teken van 'Het Gewonde Zelf'. Aan de hand van de Karakterstructuren (van Reich) gingen we op zelfonderzoek naar de ontwikkelingstrauma’s die ieder van ons als kind (onvermijdelijk) heeft opgelopen. Ik ontdekte mijn diepste gevoelswereld. Een verwaarloosde wereld waar veel verdriet, wanhoop en eenzaamheid huishield. Een reeks aan lichaamsgerichte (core-energetica) therapiesessies ondersteunde bij de verdieping van dit proces. Steeds een verdieping lager, tot ik op een gegeven moment op eigen kracht de ladder nauwelijks meer omhoog kwam, terug naar de begane grond. Ik kreeg niet de hulp die ik nodig had en was (nog) niet in staat om aan te voelen en te vragen wat ik nodig had. De bewustzijnsontwikkeling die ik doormaakte gecombineerd met mijn hoogsensitiviteit zorgde er gaandeweg voor dat ik ook in mijn omgeving de (onbewuste) thema’s van mensen zag en oppikte. Of ik nu wilde of niet. Dit kwam (hard) binnen en ik kon het niet echt goed gebruiken op dat moment. 

Ondertussen verdiende ik nog geen droge boterham en daar hield mijn hoge Amsterdamse huurprijs geen rekening mee. Op een gegeven moment was ik echt helemaal blut. Op een creatieve manier, en met behulp van een goede vriendin, kon ik wat geld bij elkaar sprokkelen. Via LinkedIn werd ik benaderd door verschillende organisaties. Waaronder een start-up, vastberaden om geschiedenis te schrijven door de financiële wereld fundamenteel te veranderen. Ik tekende een geheimhoudingsverklaring en kreeg een aanbod. Mijn ambitieuze ego was gestreeld en kon aan de basis staan van een naar eigen zeggen game-changing initiatief. Tegelijkertijd sloeg de twijfel toe. Wil ik dit wel? Daarnaast was ik nog steeds doodmoe. Raakte ik al gewend aan de vermoeidheid of had ik de vermoeidheid eigenlijk nog helemaal niet toegelaten? Ik zei 'nee' tegen het aanbod. Mijn hoofd had spijt, mijn lichaam schreeuwde om rust.

VIRUSINFECTIES EN BIO-CHEMIE OVERHOOP

Tijdens het sporten merkte mijn bootcamp-trainer op dat ik koud zweet had en adviseerde mij om mijn bloed eens te laten testen. Nooit eerder gedaan, maar waarom ook niet, dacht ik. De uitslag loog er niet om: ik kampte met bloedarmoede, suikertekort en een flink tekort aan vitamine B12. Daarnaast bleek dat ik Hepatitis C, cytomegalovirus (CMV) en (2x!) pfeiffer onder de leden te hebben gehad. Gehad? Hadden deze virussen mij eerder klachten gegeven die ik niet had (h)erkent? Was mijn wilskracht zoveel sterker dan mijn gevoel? Met steviger eten, B12 tabletjes van Solgar en een lever herstellend kruidenpreparaat moest het weer in orde komen. 

Na een paar weken zei mijn onderbuik dat dit niet voldoende was en ging ik te raden bij een Paramedisch natuurgeneeskundig therapeut gespecialiseerd in o.a vitamine B12 tekort, vermoeidheid en hoog-sensitiviteit (HSP). Daar moet ik zijn, dacht ik. Op basis van uitvoerige bio-energetische metingen kreeg ik talloze supplementen mee: vit. B12 (10.000mcg), foliumzuur, vit. D3, zink en magnesium en verschillende homeopathische middelen. Mijn bio-chemie kwam op orde. Maar mijn vermoeidheid werd niet minder. Ik vermoedde dat er meer aan de hand was. Na de tweede behandeling sprak de therapeut mij -in plat Rotterdams- streng toe: "Als jij niet op de rem gaat gaan je bijnieren over de kop, en kan ik je ook niet meer helpen, en bijna niemand niet".        

NIEUWE BAAN ALS ORGANISATIE ADVISEUR

Na een aantal maanden zonder baan, kon ik starten als organisatieadviseur bij een middelgroot advies- en implementatiebureau. Een jong bedrijf met ambitieuze mensen. Met een cultuur van beïnvloeden en beïnvloed worden, waarin prestaties elkaar verbindt. Een omgeving waarin mijn kwaliteiten eenvoudig tot zijn recht komen, maar ook een omgeving die al mijn oude patronen triggert. Een mooie volgende stap dacht ik. 

Al snel begon ik, samen met drie collega’s, aan mijn eerste project. Hiervoor verbleef ik een paar dagen per week in Heerlen. Ik functioneerde prima, op de automatische-prestatie-piloot. Maar ik was totaal disconnected van de mensen waarmee ik werkte en de zin van wat ik deed. Gelukkig voelde ik me al heel lang niet meer. Ik kende zelfs momenten dat ik me afvroeg hoe dat ook al weer voelde. Als ik even geen beroep hoefde te doen op mijn ‘professionaliteit’ was dit ook zichtbaar voor mijn omgeving, die zich dan steeds meer zorgen begon te maken. Een van mijn beste vrienden sprak mij in ferme woorden toe: “nu stoppen of richting burn-out, your choice.” Terugkijkend realiseer ik me dat de keuze die ze voorstelde voor mij onvermijdelijk tot hetzelfde resultaat had geleid.

EEN POGING OM TE ONTSPANNEN (OF ONTSNAPPEN?)

Enkele maanden na de start van het project besloot ik mezelf te trakteren op een break. Een surf & yoga hide-out aan de Marokkaanse kust. Alle ingrediënten voor een geweldige vakantie waren aanwezig. Echter, zegt de ironische woordkeuze ‘break’ genoeg: een vlucht uit de realiteit. Mijn lichaam greep nu in. Nachtenlang lag ik wakker. Rusteloos. Terwijl ik oh zo moe was. Zeker gezien de intensieve dagen in de zon en op het water. Mijn ouders haalde mij op van het vliegtuig, hopend op een goed uitgeruste en gebruinde zoon. In plaats daarvan stortte ik in elkaar op de achterbank. “We beginnen ons nu toch echt zorgen te maken, lieve kind.” Terwijl ik op mijn kwetsbaarst was, was dat precies niet wat ik op dat moment nodig had. Ook ik maakte me zorgen om mezelf maar voelde me niet vrij om dat te delen. Ik kromp verder ineen.

De avond van terugkomst uit Marokko was ik weer in mijn hotelkamer en de dag erna aan het werk bij de klant. Ik kwam weer tot ‘rust’. Maanden daarvoor vroeg mijn therapeut of ik verslavingsgevoelig ben? Absoluut niet, zei ik lichtelijk bescheiden maar ook overtuigd. Ik eet gezond, sport regelmatig, gebruik geen drugs en heb een behoorlijke discipline. “En werk?”, vroeg ze. Uhm, even was ik stil. Ik beken edelachtbare. Ik ben verslaafd aan werk. Of beter gezegd: aan presteren. Tijdelijk gedrogeerd kwam ik weer tot rust. Zoals een junk tot rust komt na zijn shot. Een aantal weken symptoombestrijding gingen voorbij.

Zo af en toe, maar in toenemende mate, werd ik overvallen door een slapeloze nacht. Steeds vond ik hier wel een 'logische' verklaring voor. Tot een bewuste zondagnacht in oktober. Na een weekend mountainbiken, spelletjes spelen en speciaalbier drinken met vrienden in de Ardennen kwam ik ’s middags aan in het hotel. Helemaal gesloopt. Telefoons uit, hapje eten in het restaurant en de sauna in. Een slapeloze nacht volgde, waarin er iets opmerkelijks gebeurde. Enorme paniek én helderheid tegelijkertijd. Op deze manier gaat het alleen maar bergafwaarts. Dit moet stoppen.

BURN-OUT

’s Ochtends verscheen ik aan het ontbijt, 6 oktober was het. Toen mijn collega naar mijn weekend vroeg sprongen de tranen me in de ogen. “Ik weet het niet, maar het gaat niet goed” zei ik. Ik denk dat het verstandig is als ik de rest van de week vrij neem. Mijn leidinggevende schakelde de bedrijfsarts in, waar ik een dag later aan het bureau zat. Blijf jij voorlopig maar even thuis, was het devies.

Eén week werden 4 maanden. Een donkere, confronterende en moeilijke periode brak aan. Goed slapen deed ik niet. Hoe graag ik dat ook wilde. Hoe moe ik ook was. "Je moet uitgerust zijn om te kunnen slapen", werd mij verteld. Daar zit misschien wel wat in. Het heeft ruim een half jaar geduurd voor ik weer goed kon slapen. De dagen sukkelde voorbij. Zonder dat ik kon overgeven aan de rust. Wat doe je als je alle tijd hebt? Een fijne wandeling over het strand, uren doorbrengen in je favoriete koffiezaakje of met een goed boek op de bank. Dat zou ik verwachten. Niks van dat alles. Ik kon het niet. Dealen met de onrust en de worsteling naar overgave vroeg al mijn energie.  

WINTERSLAAP

Ruim twee maanden was ik al thuis. De koude december maand zette in. Met nog een laatste afspraak met mijn therapeut, supervisor en een weekend van mijn opleiding. Ik besloot om, na 10 sessies, afscheid te gaan nemen van mijn therapeut. Geen makkelijke beslissing. Het ging niet goed met me en had eigenlijk geen mensen om me heen die me konden helpen. Toch voelde ik dat, hoe ik ook mijn best deed om uit te reiken, we in de sessies vooral mijn persoonlijke proces steeds verder uitdiepte, terwijl ik in het dagelijkse leven steeds meer kopje onder ging. Dat was niet wat ik nodig had en ik leerde dat als het er echt op aankomt, ik weet wat goed is voor mezelf. Mijn therapeut hielp me op een juiste manier afscheid te nemen, in plaats van me af te sluiten vanuit kwetsbaarheid en de pijn waar ik inzat. Toen niet veel later ook mijn supervisor mijn stille schreeuw om rust en ruimte niet hoorde zakte ik nog verder in de (diepe) eenzame pijn. Daar was ik wel even zoet mee. 

Een aantal weken lang zag en sprak ik niemand. Alleen mijn lieve en mooie vriendin waar ik dagen achter elkaar mee doorbracht. Kort daarvoor was zij ontslagen door een waarde(n)loze werkgever, wat haar in een juridische procedure bracht. Ook geen prettige situatie. Dus we hielpen elkaar er doorheen. De winterslaap deed mij goed en bracht me weer in balans waardoor ik langzaam aan mijn eigen behoeften beter kon voelen.

PSYCHOTHERAPIE

Eén daarvan was om weer in therapie te gaan, wekelijks dit keer. Maar nu vooral gericht op de balans in mijn dagelijks leven en het re-integreren op mijn werk. Niet het verder onderzoeken van de diepe krochten van mijn (spirituele) gevoelswereld. Dat kan ik nu nog niet aan. Via een vriendin en oud collega, zelf organisatie-psycholoog, kwam ik terecht bij een psychotherapeut bij mij in de buurt. Al na het eerste gesprek had ik door hoe veel minder 'diep' het gaat dan ik gewend was en het minder bewustzijn vraagt. Ook vanuit mijn eigen toekomstige werk als therapeut interessant en waardevol om te ervaren. Ook betrapte ik mijzelf direct op de gedachte: 'dit gaat wel heel langzaam', voordat ik mezelf er aan hielp herinneren wat ik ook alweer nodig heb. Terugkijkend hebben deze gesprekken een grote bijdrage gehad in mijn herstel.     

BIOPHOTONEN HEALING

Daarnaast voelde ik dat ook het 'lichamelijk vlak' weer wat aandacht nodig had. Waarbij ik ook de link wilde leggen tussen mijn bio-chemie en voeding. Via een collega kwam ik terecht bij een natuurgeneeskundig therapeut in Utrecht. Die toevallig ooit eens dezelfde opleidingsdag (voor de opleiding tot Chiren biontoloog) heeft gevolgd met mijn 'kleine' broertje, die op dat moment alweer 1,5 jaar in Australië woont.

Na de eerste meting gaf ze aan: "ik weet wel waarom jij zo moe bent, je bent de ziekte van Lyme". Ook tijdens de eerder beschreven bloedtesten waren anti-stoffen tegen Lyme gevonden, met de verklaring dat die in reactie op een andere infectie, dan de Lyme bacterie, door mijn lichaam waren aangemaakt. De biophotonen therapie kan dieper in de cellen meten dan de bloedtest, was de verklaring. Mijn (antroposofische) huisarts kon dit gelukkig beamen en zei dat het goed was dat ik daarmee aan de slag ging. 

Ook bleek mijn darmwand ontstoken, waardoor mijn lichaam allerlei voedingsintolerantie had ontwikkeld. Een hele waslijst aan producten kreeg ik mee naar huis, waar ik negatief op testte, die ik tijdelijk niet mocht eten. Met een gezonde discipline hield ik me daaraan. Al snel merkte ik resultaat. Mijn energie en vooral ook mijn ontlasting (ieeww!) reageerde er goed op. Zes weken achter elkaar kwam ik langs voor een behandeling. Na de vijfde keer testte mijn lichaam niet meer positief op Lyme en werd ik ‘ontslagen’.   

RE-INTEGREREN

Aan het begin van 2015, dat mijn jaar zou moeten gaan worden, zei mijn leidinggevende: "misschien is het goed als je weer langzaam aan het werk gaat". De bedrijfsarts vertelde mij dat je bij een re-integratie aan twee knoppen kan draaien: inhoud en intensiteit. Waar vroeger de intensiteit werd afgestemd op de inhoud die hoorde bij iemand zijn functie is het nu 'de trend' om de intensiteit van het werk geleidelijk en consequent op te bouwen, en de inhoud daarop aan te passen. Dus gewoon steeds meer gaan werken, al moet je de hele dag koffie zetten. Nou, laat ik eens met de trend meegaan, grapte ik nog in mezelf. 

Mijn verstand zei dat het goed was om mijn gezicht inderdaad te (blijven) laten zien. Al moest mijn gevoel daar af en toe echt niks van hebben. Om mezelf hierbij te helpen stuurde ik het hele bedrijf een mail die ik begon met: "Zoals de emmer met druppels langzaam aan volloopt, loopt ie gek genoeg ook met druppels weer leeg". Ik vroeg iedereen om mij de vraag: "Hoe gaat het?" te besparen. De reacties waren hartverwarmend. 

Met een interne opdracht kon ik heel langzaam aan weer wennen. Enige tijd later kreeg ik de kans om een 2-daagse MT sessie te gaan organiseren, voor een nieuwe klant, uit de zorgmarkt. Vooral gericht op onderling vertrouwen, team-ontwikkeling en visie-vorming. Nou, daar kan ik mijn ei wel in kwijt! Zo begon ik de 2-daagse met een geleide meditatie. De eerste 'resultaten' van mijn integratie werden zichtbaar en werd in mijn kracht gezien. 

Een paar maanden gingen voorbij.

AYAHUASCA RITUEEL

Al meerdere malen had het mijn aandacht getrokken en liet het mij niet meer los: een Ayahuasca ritueel. Toen een vriend van mij een mail doorstuurde wist ik dat het tijd was. In het voorjaar was het zover: een 3 daagse ceremonie gehouden op een eenvoudige boerderij, op een prachtige plek omgeven door bossen. Ayahuasca betekent Liaan van de ziel en is een verzamelnaam voor geestverruimende middelen uit Zuid-Amerika. Het wordt ook wel 'the Sacred Medicine' genoemd en ik ben dankbaar dat ik dat zo ook heb mogen ervaren. 

Tijdens de ceremonie, na het innemen van het medicijn, heb ik ervaren wat er 'overblijft' als alles wat je 'niet bent' wegvalt. Je meest zuivere bewustzijn. Op dat moment realiseerde ik me: ik ontmoet nu mezelf. In gedachten zei ik letterlijk "Hallo".  Al die tijd lag ik op een matras en trilde mijn lichaam. Het ene na het andere lichaamsdeel. Soms heel kalm, dan weer wat heviger. Aan het eind van de 3 dagen vertelde ik geëmotioneerd tegen de hele groep dat ik voor het eerst heb ervaren hoe het is om me gedragen te voelen. Voorbij alle onzekerheden en maniertjes die ik mezelf als kind (en ik niet alleen) heb moeten aanleren om me veilig te voelen. Onderliggende emoties onderdrukkend. Met name de angst voor de leegte als je je echt overgeeft. Door deze angst aan te gaan en mezelf volledig over te geven mocht ik ervaren dat voorbij deze angst, in totale overgave, je gedragen wordt en alles in overvloed aanwezig is. Een onvergetelijke en zeer helende ervaring.

Zie ook mijn blogpost: 'Ayahuasca, een ontmoeting met mijzelf'.

TRAUMA OPSTELLING

Via mijn psychotherapeut werd ik eerder gewezen op een therapeute die werkt met opstellingen, gebaseerd op 'Meergenerationele psychotraumatologie'. Nadat ik haar boek had gelezen wist ik dat ik graag met haar wilde werken. In de eerste week van augustus mocht ik langskomen. Bij opstellingen werk je altijd met representanten en kan gewerkt worden in een groep (willekeurige) mensen, of één-op-één met je therapeut, waarbij voorwerpen en de therapeut zelf de rol van representant innemen. Ik koos voor de laatste optie, gedreven door nieuwsgierigheid.

Tijdens de sessie openbaarde zich een groot verdriet (en mogelijk geheim) van mijn moeder uit mijn vroege kindertijd. Waar ik mij als kind verantwoordelijk voor heb gevoeld en in zekere zin nog steeds deed. Ik heb het verdriet teruggelegd waar het hoort en bewust afstand genomen van die (emotionele) verantwoordelijkheid. Ik durf te zeggen dat ik echt merk dat dit ook in het dagelijkse leven heeft doorgewerkt doordat ik minder last heb van onbewuste verwachtingen en verwijten.  

IERLAND: (OVER)LEVEN IN DE ONGEREPTE NATUUR

Twee weken later stond ik op Schiphol. 19,8 kilo woog mijn backpack toen ik deze incheckte op de vlucht naar Dublin. Gevuld met de strikt noodzakelijke uitrusting om 8 dagen lang rond te trekken door de rauwe wildernis van West-Ierland.  

Waarom doe je het eigenlijk, vroegen veel mensen mij. De initiële reden was een lang gekoesterde wens om een tijd geheel zelfvoorzienend te (over)leven in de ongerepte natuur. Toen een vriend van mij, mensen uitnodigde om mee te gaan op Een Week Natuurlijk, wist ik dat het moment daar was. De eigenlijke reden werd ik me pas later bewust van: het vertrouwen in mijn eigen lichaam terugvinden.

Voor mij een belangrijk onderdeel van de voorbereiding was om de reis fysiek fit te kunnen beginnen. Naast een vierweekse abstinentie van koffie, alcohol en (toegevoegde) suikers, besloot ik om met mijn (enorme) rug en schouderklachten aan de slag te gaan. Hoe moet ik anders 8 dagen lang 20 kilo op mijn rug dragen, dacht ik. Ik kwam terecht bij een goede Cesar oefentherapeut. Ze hielp mij meer bewustzijn te krijgen over (het gebruik van) verschillende delen van mijn lichaam. Wat ook tot hilarische momenten leiden, zoals het 'ontdekken' van mijn voeten, billen en bekkenbodemspier:) Ook gaf ze me langzaam aan het inzicht en de verantwoordelijkheid (terug). "Je moet het gewoon gaat doen en vertrouwen hebben in jezelf." Op het moment dat ze dat zei vond ik het vooral irritant.

Een paar dagen later zag ik een TEDx talk van Peter Kuijper (één van de 33 gezichten in mijn boek 'Als ik de baas zou zijn van de Zorg' ) en hij citeert de top drie ziektebeelden. Bij de derde noemt hij burn-out gerelateerde klachten.  Hij zegt dat 75% van de mensen na hun burn-out niet op zijn oude energieniveau terugkomt én geen vertrouwen meer heeft in zijn lichaam. Dat sloeg in als een bom en de tranen sprongen in mijn ogen. Ik realiseerde me dat ik in die categorie 'was beland'. How the fuck did I end up here? Ik herkende mezelf niet meer. Ook realiseerde ik me op dat moment dat ik een keuze had. Ik besloot dat dit niet voor mij zou gaan gelden. Basta.   

En de reis? Geweldig! Zeven nachten kamperen in de bergen, (extreem) veel regen, kou en noodweer, een dieet bestaande uit rauwe noten, granola en gedroogd fruit, continu natte kleren/schoenen en met steile bergpassen en soms onmogelijk terrein een flinke fysieke uitdaging. Ik voelde me krachtiger dan ooit.

Mijn lichaam, dat zit wel goed.

30 JAAR: EEN ODE AAN HET LEVEN 

De dag dat ik 30 jaar zou gaan worden kwam steeds dichterbij, 12 november.  Een bijzondere leeftijd. Hoe wil ik daar bij stil staan, vroeg ik mezelf af. Het klinkt misschien gek, maar opeens realiseerde ik me dat je op je verjaardag je geboorte viert. Door alle bewustzijnsontwikkeling die ik de voorgaande twee jaar had doorgemaakt ben ik gaan ontdekken dat mijn geboorte aan de basis ligt van mijn grootste angsten en verdriet. Het voelde daarom niet goed, en juist eervol aan deze ervaring, om mijn geboorte en dus mijn verjaardag niet te vieren dit jaar. Wat dan wel?

In de zomer vierde mijn zusje haar verjaardag. De gebruikelijke zondagmiddag bijeenkomst met familie en buren waarbij we in een kringetje zitten. De ogenschijnlijke gezelligheid viert hoogtij. Terwijl ik naderhand, keer op keer wordt overmeesterd door een diep gevoel van leegte. Dit wil ik niet. Ik wil het leven vieren en iets doen wat ik zelf heel graag wil. Een bezoek aan een van mijn beste vrienden in New York stond al lange tijd op mijn wishlist. De keuze was snel gemaakt. 

Zie ook mijn blogpost: 'Ik leef al 30 jaar! Een ode aan het leven'.

EINDE VAN EEN (WERKNEMERS) TIJDPERK 

Ik begon weer wat praatjes te krijgen, toen ik door de directeur als projectleider, op een pittige opdracht in Zeeland werd gezet. Ondanks dat ik al met 1-0 achter begon, toen bleek dat de klant een wereldgigant in bakkerijgrondstoffen is, gaf de directeur (die ik als persoon en vakman enorm waardeer) mij de nodige motivatie. Ondanks dat het ook wat weg had van goedmaken van ik eerder had ‘gekost’, wilde ik zelf ook graag mijn toegevoegde waarde leveren, dus ik ging ervoor.

De gespannen en hiërarchische omgeving, de misfit met het product en de enkel op meer winst gerichte context deed mij de das om. Wat zich (wederom) uitte in slapeloze nachten en ziek worden. Na een paar dagen zat ik met de directeur, en gaf hij -op zeer integere wijze- te kennen dat hij mijn contract niet ging verlengen. “Wij voelen ons als een blok aan je been, om te gaan doen wat je te doen hebt.” In de afscheidsmail aan de rest van de organisatie schreef hij: “Rob heeft in de afgelopen periode getoond een sterk gedreven mens te zijn. Het is ook deze persoonlijke missie en gedrevenheid die de samenwerking onder spanning zet.”

Aan de ene kant voelde ik een opluchting en een last van mijn schouders vallen. Aan de andere kant vond ik dat ik flink had gefaald omdat ik vond dat ik de keuze zelf had moeten maken. Het kostte mij dan ook moeite om te accepteren.

TERUG NAAR DE COLOMBIAANSE ROOTS VAN M’N LIEF 

Op eerste kerstdag zaten we in het vliegtuig naar Bogotá. Na 22 jaar keerde mijn vriendin voor het eerst terug naar haar geboorteland. Haar hele leven was ze in de veronderstelling dat ze geen familie had. Ze zouden zijn omgekomen toen ze 4 jaar was, is wat haar altijd is verteld door haar adoptieouders. Tot een paar weken voor vertrek bleek dat het ID-nummer van haar moeder nog ‘actief’ was. Dat kon twee dingen betekenen. 1. Ze leeft nog of 2. frauduleus gebruik van de pas. Opeens kreeg het doel van de reis dus een bijzondere wending: de waarheid onderzoeken.

En dat hebben we gedaan: haar moeder leeft nog en ze is de oudste van 6 broertjes en zusjes. Niet bepaald een romantisch ‘Spoorloos’ verhaal, maar een keiharde en pijnlijke werkelijkheid. Mijn enige taak in deze was om als man aan haar zijde te blijven staan. Drie maanden hebben we doorgebracht, in verschillende uithoeken van dit levenslustige, optimistisch en hartelijke maar ook sterk getraumatiseerde en in een identiteitscrisis verkerende land.

Deze emotionele reis heeft mij geïnspireerd om een autobiografisch boek te schrijven over haar leven: ‘Kind zonder eigen naam. Dat kan ik me (niet) voorstellen.’  

EFT RELATIETHERAPIE

Er was eens...een organisatiepsycholoog. Waarschijnlijk de beste die er bestaat. Ten tijde van mijn eerste baan was zei het die mij liefdevol maar oh zo confronterend liet zien dat mijn 'kwaliteit om mensen te helpen' vooral voortkwam uit mijn eigen verlangen om geholpen te worden. Voor het eerste maakte ik contact met een diepe eenzaamheid. Dit was de eerste wezenlijke aanleiding voor de weg naar binnen (in plaats van altijd naar buiten gericht te zijn).

Deze organisatiepsycholoog is een waardevolle vriendin geworden, en heeft zich uiteindelijk ook gespecialiseerd tot (EFT) relatietherapeut. Toen mijn vriendin en ik aan de keukentafel zaten, tijdig voor onze reis naar Colombia, zei ik opeens: "Zullen we samen in therapie gaan?" Waarop ze in eerste instantie vooral heel hard moest lachten: "Je bent waarschijnlijk de enige man die vrijwillig in relatietherapie wil." Ik ken een therapeut zei ik, laten we eens met haar koffie gaan drinken.  

Maar waarom, vraag je je misschien af. Laatst hoorde ik iemand zeggen: “wil je jezelf echt tegenkomen, neem dan een kind”. Los van wat je van de uitspraak ‘neem dan een kind’ vindt en ondanks dat ik zelf nog geen kinderen heb kan ik wel voelen dat dat zo is. Kinderen spiegelen onverbloemd je grootste thema’s. Ook een relatie kan die grootse kwaliteit hebben, als je het ook echt aan gaat en niet verzand in een gezapige symbiose (Zie ook mijn blogpost: ’Ben jij een (échte) man?’). Je beleeft dan de kracht van een ‘heilige relatie’, zoals Ton van der Kroon dat noemt in zijn nieuwste boek: ‘Heilige Relaties, Heilige Seksualiteit’.

Ook het veel gelezen boek ‘Verslaafd aan Liefde’ legt voor velen pijnlijk confronterend uit dat je liefde voor de ander in de basis gericht is op het compenseren van de afwijzing van jezelf (Zie ook mijn blogpost: ‘Een dagelijkse portie zelf-afwijzing’). Anders gezegd, je gebruikt de ander om je beter te voelen (over jezelf). Niet echt het romantische beeld dat je had over de liefde?

Het gevaar van laatstgenoemde -weliswaar zeer waardevolle- boek is dat je eenvoudig een conclusie kan trekken, die kan uitgroeien tot een hardnekkige overtuiging. Hetgeen in mijn geval gebeurde. Namelijk, dat je alles in jezelf op moet lossen en je niet iemand nodig zou mogen hebben om gelukkig te zijn. Waanzin!

Toen ik mocht leren om iemand nodig te mogen hebben, ging er een wereld voor me open. En ik heb nog nooit zo veel geleerd over mezelf, als in relatie tot mijn partner.  

Bekijk ook mijn vlog: Waarom wij in relatietherapie zijn?

!! Deze pagina is nooit helemaal up-to-date en steeds in ontwikkeling. Grote kans dus dat als je over een tijdje nog eens kijkt, mijn Leef-'ns-écht verslag is uitgebreid. !!